بیست و هفتم بهمن ماه مردمی مهربان مهمان سایت دیار مهر بودند تا یاد مهندس اسماعیل دانا همکار عزیز ما را را گرامی بدارند.حضور گسترده مردم و برنامه ریزی منظم این برنامه باعث شد که مراسم باشکوه برگزار شود.

پس از برگزاری دعای کمیل و قرائت قران توسط اسماعیل جوکار  مجری برنامه اقای سهراب فرخی با قرائت شعر به مهمانان خوشامد گفت.

صادق خسروی مدیر سایت دیار مهر به نمایندگی از همکاران متنی را قرائت کرد که با این شعر اغاز می گشت:

عشق در دل ماند و یار از دست رفت

دوستان دستی که کار از دست رفت

ای عجب گر من رسم بر کام دل

کی رسم چون روزگار از دست رفت

ادامه سخنان ایشان مرور خاطرات گذشته با اسماعیل بود که تاثر حاضرین را در پی داشت.

سخنران بعدی این مراسم معلم ارجمند جناب اقای اسفندیار محمودی بود که سیر زندگی اسماعیل را این چنین به چهار مرحله تقسیم کرد :

اوان دوران کودکی و نوجوانی و زندگی در کنار خانواده با ناز و نعمت سپری شد .همه چیز برایش مهیا بود و زندگی در اغوش گرم خانواده با ارامش و صفا و صمیمیت گذشت.

دومین مرحله از زندگی او دوران درس و تحصیل در مدرسه بود.این زمان نیز با اسایش خاطر و با افتخار و سربلندی سپری کرد.او در دوران تحصیل علاوه بر اینکه دانش اموزی مستعد و کوشا بود دارای اخلاقی پسندیده و قلبی رئوف و مهربان بود.او در همه کلاسهایش افتخار نمرات خوب و اخذ جوایز را دارد.در مراسم و برنامه هایی که از طرف مدرسه برگزار می شد لوح تقدیرها و جایزه هایش روی دستش سنگینی می کرد و به همین خاطر همه ی معلمین در غم از دست دادنش عزادارند.پدرش نیز در امر تحصیل و تشویق او کوتاهی نداشت هرچند که با عرق جبین تامین معاش می کرد.

سومین مرحله زندگی او تحصیل در دانشگاه و شرایط سختی بود که برایش پیش امد.در این دوران بود که مادرش را از دست داد و تالم روحی سراپای وجودش را فرا گرفت اما با همتی بلند و اراده ای استوار توانست بر مشکلات فائق اید و با تلاش شبانه روزی با کار و کارگری به همکاری پدر هم بشتابد.

مرحله چهارم دوران رسیدن با افتخارات بالاتر ،انتخاب شغل و موفقیت در ازمون ورودی کارشناسی ارشد بود .اکنون که می بایست صاحب مدارج و رتبه های عالی و منشا خدمات ارزنده ای برای جامعه شودتقدیر و سرنوشت طوری دیگر رقم خورد و او را به دیار باقی فرستاد.(متن کامل)

یزدانبخش هنری سخنران بعدی این یادمان بود. ایشان ضمن بررسی وضعیت زندگی خانوادگی اسماعیل و تشابهات فراوان با مرحوم کوثر هنری(برادرش) افزود :هر دو سرمایه اجتماع بودند که با رفتنشان خسران بزرگی به جامعه وارد کردند.کسانی که بودنشان می توانست نقش تعیین کننده ای در جامعه داشته باشد .

پخش کلیپی از کودکی تا دوران کنونی اسماعیل از دیگر برنامه های این مراسم بود که یادآور زحمات فراوان وی و سختی های او بود.

قرائت سروده ای از سهراب فرخی از دیگر برنامه های این مراسم بود که تصویر زیبای مهربانی های وی بود.

نوذر فولادی با قرائت چند دو بیتی ،یک غزل و یک مثنوی جانسوز تاثر همگان را برانگیخت .(مثنوی)

بیت خوانی و شروه عبدالحسین محمودی با دوبیتی های نوذر فولادی اشک را بر دیدگان جاری ساخت.

حمزه قائدی نیز که از شروه خوانان مدعو بود مرثیه ای را خواند .

مهدی دانا برادر اسماعیل اخرین قسمت این یادمان را برگزار کرد که با خواندن دفتر خاطرات اسماعیل مربوط به سال 85 دلها را لبریز از اندوه کرد. این خاطره مربوط به سخت ترین شرایط زندگیشان و اشاره به یک روز کارگری داشت روزگاری که زندگی برایشان طاقت فرسا شده بود و با پول کارگری هم هزینه درمان مادر را می بایست تامین می کردند و هم خرج دانشگاه و درس دیگر اعضای خانواده.

سپس وی از همه کسانی که در جلسه حضور داشتند قدردانی کرد.

از طرف سایت دیار مهر قاب عکسی با امضای همه اعضای دیار مهر از روزهای عکاسی اسماعیل به خانواده اسماعیل تقدیم شد.

در پایان هم بار دیگر از طرف سایت دیار مهر از مردم روستای طلحه و همچنین مهمانانی که از کلمه و فاریاب ،تنگ زرد ،شاهیجان و دیگر مناطق در این مراسم حضور پیدا کرده بودند قدردانی شد.

«مرو ای دوست» عنوان کلیپی بود که به مراسم پایان بخشید.

سایت دیار مهر از همه دوستان عزیز ،باشگاهها ،کانون ها و وبلاگ ها  که در این مدت با حضور خود ،ارسال پیام ،تماس تلفنی ، با ما ابراز همدردی کردند صمیمانه سپاسگزاری می کند و چشم به روزی خواهد داشت که بتواند جبران همه محبت های شما را در مراسم های شادی شما بنماید.

همچنین از هیئت امنای حسینیه میرزا که با نهایت لطف خود زمینه را برای برگزاری این مراسم باشکوه فراهم کردند نهایت سپاسگزاری بعمل می اید.

عکس1

عکس2

عکس3

عکس4

عکس5

عکس6

عکس7

عکس8

عکس9

عکس10

عکس11

عکس12

عکس13

گزارش:عبدالصمد شهریاری

مطالب مرتبط:

چه ناتمام خداحافظي چشمانش...

پس از تو سهم دلها درد و داغ است( نوذر فولادی)

شمعی که خاموش شد(اسفندیار محمودی)

خاطره ای از اسماعیل که وقت گفتنش رسید( علی اسپرغم )